گاهی پيش مياد

تا حالا شده شب اونقدر دير بخوابين که فرداش وقت ناهار از خواب بيدار بشين؟
تا حالا شده پيش خودتون فکر کنين که برنجی که قبلاً پختيد هنوز قابل خوردن است ولی بعد بفهمين که بيرون از يخچال مونده و افتضاح شده؟
تا حالا شده يک پيمانه آب زيادی بريزيد توی پلوپز طوری که برنجتون شبيه فرنی از آب دربياد؟
تا حالا شده موقع سرخ کردن همبرگر بفهمين روز قبل توی مغازه يک کلاه گشاد سرتون رفته و الان دارين بجای همبرگر گوشت، همبرگر گياهی (سير و پياز!) سرخ ميکنيد؟
تا حالا شده هوس ميوه کنيد و بفهميد که اشتباهی بجای پرتقال، گريپ فروت و بجای گلابی، سيبری خريدين؟
تاحالا شده ببينيد صاحب خونه نيست که سر صدا کنه و با خيال راحت تصميم بگيريد که درس بخونيد، بعد بفهميد رفته بوده مهمان هاش را از ايستگاه مترو بياره؟
تا حالا شده با هزار زحمت تکاليف دانشگاه را روی چرک نويس حل کنيد بعد بفهميد کاغذ پاکنويس واسه فردا ندارين؟
تا حالا شده کلی وقت وبلاگ بنويسيد و بعد که پست ميکنيد بفهميد به اينترنت وصل نيستين؟
بابا ای ول! واقعاً شده؟ ببخشيد اسم شما مسعود نيست؟!